Robben op een eiland

Een vergelijking trekken tussen de finale van Champions League en de partij van de trimheren van vandaag lijkt nogal zinloos. Maar ontkennen kan gewoon niet. Dus, wie is de Robben van trimheren Doetinchem?

Jan inspecteert zijn eigen matje

matje

Het was de dag van de terugkeer van André ten Berge. Een liesbreuk hield hem vier maanden op zondagochtend in bed. Vanochtend stond hij weer zijn liezen op te rekken en, een vernieuwing op trainingsgebied, deed de uitstappas. Het ging goed, het matje hield stand.

vuurpeloton

De groep was wederom niet groot. Elf man had zich niet van de slechte vooruitzichten aangetrokken. Frank was wederom in keeperstraining. Een hoogtestage zat er niet in (de Mount Everest was vol) maar op het niveau van de Oude IJssel werd hij flink uitgeput door een twee mans vuurpeloton.

Fred -Roman- Weidenfeller

Het gebeurde uiteindelijk allemaal op het kleine veld. Het oranje team was numeriek in de minderheid maar voelde zich geenszins geslagen. Dat werd al snel duidelijk toen Fred de ene na de andere fraaie redding verrichtte, zoals Roman Weidenfeller van Borussia gisteren. Als laatste man hield onze eigen Fred WeidenFeller stand, ook al scoorde blauw.

begraven locomotief

Het spel golfde heen en weer. Van goed spel was ook op het kortgemaaide kunstgras van DHC geen sprake, maar de spanning was om te snijden. Soms leek het of het veld behekst was. De bal leek er niet in te kunnen en spring vreemd op. Zou er iets met het veld aan de hand zijn. Waarom niet. Onder het veld van Wembley ligt een locomotief begraven volgens Bert Wagendorp omdat-ie niet meer door de poort naar buiten kon. Wat zou zich onder het kleine veld van DHC bevinden?

Ed,bouwt zijn blindentheater al voor aanvang al op

de Robben van trimheren

De partij werd beslist door een geniale actie van Ed. De hele wedstrijd strooit hij oranje zand in de ogen. Het hek om het veld is zijn blinde geleide-strook en om zijn stick heeft hij drie rode bandjes geplakt. Maar het is allemaal theater, zoals alleen Arjen Robben hem daarin overtreft. Want in de dying seconds pikt hij na wat prutswerk van zijn teamgenoten de bal als eerst op en tikt de bal soeverein in het doel. In een zee van matigheid is Ed het Robbeneiland.
Tip: neem ook eens een kijkje op www.bizzstory.nl

Gerrit Geuvers

Birds

Het weekend waar we allemaal op hebben gewacht: birds en bokalen. Het eind van menig slopende competitie is in zicht. Prijzen worden verdeeld. Trainers vullen de microfoons met hun leermomenten en behaalde doelstellingen. Grootheden nemen afscheid met een necrologie of een standbeeld. Voor Trimheren is echter het proces belangrijker dan prestatie. De weg is waardevoller dan het doel.

Toiletrol onder de arm

De fietsen stonden onder het afdak, alsof ze de weersvoorspellingen niet vertrouwden, maar hun berijders stonden, 11 in totaal, op een zonovergoten veld. De andere Trimheren liep of op de camping met een toiletrol onder de arm van het toiletgebouw terug of strompelde thuis jeremiërend over een pijntje in onderrug. Jammer want dit was het weekend dat de prijzen worden verdeeld.

Frank L is wakker maar nog niet helemaal uit de lepeltje-lepeltje-houding, Ed ziet Piet A. aankomen.

Lange pijpen

Na een beetje inlopen, lostrillen en uitscheuren onder mijn deskundige leiding betreden we het halve veld. Het partijtje oranje tegen blauw is nominaal natuurlijk ongelijk. Maar Selwin wil graag de bovenliggende partij zijn en wisselt dus ergens halverwege van shirt. Zijn pijpen blijven lang, trouwens.

Door de tussentijdse transfer wordt er door beide teams ongeveer evenveel gescoord. Trimheren houden van evenwicht tussen twee partijen. Het fenomeen "winnende doelpunt" heeft dan ook als enige functie dat het een keer is afgelopen. Gérard was degene die ons verloste.

Koffie als fase in een proces

Piet Adriaanse had in een onbewaakt ogenblik de koffie-automaat in werking gesteld, waardoor we onze neuzen slechts hoefden te volgen naar de volgende procesfase: koffie. Eindelijk weer eens koffie met koek. Ed was recent verjaart, gezien zijn effectiviteit vandaag niet te merken, en had in de aanloop naar deze belangrijke zondag een voortreffelijk recept uitgeprobeerd. Het resultaat zat in een zilverkleurig ensemble gehuld en bleek precies genoeg voor de hongerige mannen. Complimenten, Ed.

Trimherens smullend van Ed's lekkernij

Winnende birds

Hier blijkt wel weer dat Trimheren altijd verder kijken, dwars door de vorm heen, direct naar naar de inhoud, de werkelijk waarde. Het gesprek ging dus over het songfestival. De stem prevaleert boven de vertoning en de linker en rechter hersenhelft boven bossen hout.

Welke birds het beste waren zijn we niet uitgekomen. Gelukkig bracht Jan ons bij de werkelijke waarde van collegialiteit. Overdag houdt hij zich niet bezig met het eenvoudige werk, maar hij heeft wel geregeld dat zijn collega's goed kunnen werken. En zo nu en dan een kopietje maken is zelfs hem niet te veel. Douze points, dacht ik.

Gerrit

Moeder out of the boks

Mijn moeder woont in in het saaie Brabant. Als ik daar met een doos chocolaatjes heen rijd zijn ze opgegeten of gesmolten als ik aankom. Ze verwacht van mij daarom niet meer dan een telefoontje. Maar dat geldt niet voor alle moeders. Die hebben de broek aan.

tropische eilanden en hangmat

De veldbezetting was door al die moeders dan ook erg matig. Slechts 7 helden renden, huppelden, strekten en rekten vanochtend. Een oneven aantal dus, dat kon er ook nog wel bij. Dat losten wij mannen creatief op door Toin de Ruiter als joker in te zetten. Hij is dat gewend bij Bonsen & Reuling dus het beviel hem goed. Hij scoorde aan de lopende band en nam daarna meteen de bal weer uit.
Bij de accountants van Bonsen & Reuling werkt Toin zonder kennis van debet en credit en zonder targets. En toch krijgt hij salaris overgemaakt. Als hij vertelt over zijn werk dromen we allemaal van tropische eilanden, gebruinde dames in kralenrokjes en een cocktail naast de hangmat. En de moeders gewoon thuis.

bloedbad

Zo was het dus niet. Het had geregend en het was fris. Om toch het echtelijke bed te verlaten moest je of wel erg onhandelbaar zijn (rode kaart voor Schuurman...) of gescheiden. De rest van de aanwezigen was gewoon enorm macho. Het partijtje werd afgewerkt op het kleine veld. De joker was bij de aanvallers. Een partijtje 3 tegen 4 betekent op de rand van de cirkel verdedigen. Oranje probeerde het met de tactiek van vooruit verdedigen maar dat had het meest weg van een peuter met een scheermes. Gelukkig zijn er geen beelden van het bloedbad.
Oranje kwam nog wel terug en maakte via Arjen het mooiste doelpunt van de ochtend. En, wat alle tactische spitsvondigheden van blauw teniet deed, het winnende doelpunt. Ergo: alle zeven een beetje winnaar.
Hoewel, alle zeven winnaar? Is dat niet een beetje de moeder-die-de-lieve-vrede-bewaart? Oranje wint, dus.

de afwas mag morgen wel, moeder

moeder

In het clubhuis was er koffie genoeg, want Arjen was al afgetaaid. Toin vertelde over out of the box. Niet die vergaderingen altijd in eigen kantoor maar bij de klant, out of the office. Een nieuwe gezegde borrelde bij me op: bij de klant is de koffie altijd bruiner.
De koffie na de hockey, ons wekelijkse hoogtepunt. Eventjes op het tropische eiland. Eventjes moeder out of the boks. Maar daarna moeten we weer naar huis.

Even wuiven misschien

En zelfs deze zondag kleurde oranje. De zon scheen van A tot Z over het 16-tal en de monarchie zit definitief (in ieder geval voor een lange tijd) op de troon. En to make matters worse deed Hans zelfs een oranje-boven-ererondje.

Hans doet zijn vrijmarkt-act

Karl Marx is terug

Over afgelopen dinsdag was iedereen laaiend enthousiast, hoewel niemand de hele dag voor tv heeft gezeten. Maar van horen zeggen moet het geweldig zijn geweest dus geloven we het. Het zij zo. Ik heb tot aan biertijd veel gezien van de gebeurtenissen. Een belangrijk moment in de toespraak van de koning vond ik zijn ondergeschiktheid aan het volk, die veelbesproken verwijzing naar de acte van verlatinghe. De koning als dienaar van het volk. Wij zijn met z'n alleen de baas. Het is alsof ik de echo van Karl Marx hoor.

Zelfsturend team

Power to the people, vandaag hebben wij ons er al vast naar gedragen. Geen trainster of trainer, maar het mansvolk zelf nam de leiding in handen. Zelfsturend draafden we over het veld. Om de beurt een goede oefening voor de hele groep verzinnend. Huppelen, hakkenbillen, steigerung (wat?), het ging goed tot ergens halverwege de rij van 16 man. Toen was de prik eruit en de behoefte om even een balletje te slaan onbedwingbaar.

Joanna-gevoel

Ballen overslaan dus, tot Jan de magische woorden "hek hes" roept en het partijtje kon beginnen. Oranje was in het voordeel, dat zag iedereen, maar toch legde Roel namens blauw als eerste de bal in het doel. Oranje had, zoals gezegd, alles mee. Zelfs de imaginaire scheidsrechter die altijd al nadrukkelijk op het voetenspel van Bob let, maar vandaag eens te meer vanwege de scherpe prijs-kwaliteitverhouding van zijn stoere stappers. Bob werd op die manier, al voor hij gevaarlijk kon worden, kalt gestellt. Een soort Joanna-gevoel moet hem bekropen hebben. Terecht want aan de zijde van oranje bleek de kennis van de spelregels nog uit de middeleeuwen te stammen. "Het is 2013", riep Bob nog maar het hielp niet.

Bert in gele trui van de etappekoers "rundum Emmerich"

Duitser brengt redding

Een objectieve scheidsrechter diende zich aan in de vorm van Bert Kruijff. "Alweer een Duitser die ons land moet gaan redden", dacht ik nog. Maar door de fietstocht van één uur was ook bij hem de prik eruit en beperkte hij tot vriendelijk glimlachen en zwaaien (en misschien even wuiven). Ik denk dat Bert er zelf de ironie wel van inzag, dus hij floot niet op deze 5 mei.

Goksyndicaat

Er was nog een illustratie van de beperkte waarde van zelfsturende teams. Dat was het eigen doelpunt van Arjen. Die jongen moet natuurlijk zijn actie maken langs de lijn, niet in de cirkel, dat is bekend. Maar met die knal in het eigen doel maakte hij wel heel duidelijk dat matchfixing zelfs tot ons niveau is afgezakt. Of zijn Trimheren Doetinchem al op het niveau van de Aziatische goksyndicaten beland? Dat kan ook.
Hoe dan ook, Arjen was een gevierd man bij blauw, maar werd met argusogen aangekeken door oranje. Tweedracht en achterdocht op de zondagochtend.
Wie o wie kan het tij nog keren?

Dienaar van de trimheren

Jaap. De onzichtbare hand had de koffie al weer klaargezet toen we van het veld stapten. De dienaar van de trimheren had ruim voordat Hans aanving met zijn eerbetoon aan oranje het zwarte goud al in de thermosflessen gegoten. Daarmee was de eeuwigdurende vrede al weer getekend. In ieder geval voor langere tijd.
Tot volgende week.

Gerrit Geuvers