Parade

Als de jaarlijkse parade Doetinchem in de ban houdt viert DHC zijn 75-jarig jubileum. Als je 75 euro kunt missen kun je deelnemen aan het diner en feest in Amphion. En je moet in een smoking, maar dat zijn allemaal mannen die in het weekend in een kapperszaak werken. Uit navraag bleken er geen trimheren die zich gaan aanmelden.

Maar Trimheren vieren eigenlijk elk weekend een jubileum. Zo nu en dan moet er 30 euro in de pot voor koffie maar dan mag je elke zondag meedoen aan de oude mannenhockey-parade.
Deze zondag was een elftal komen opdraven. Maar als trainer kon ik nauwelijks het gekwebbel overstijgen. Gelukkig werden alle oefeningen stipt opgevolgd. Zo stipt zelfs dat bij een zacht "ja" de groep in beweging komt. Ik schrok er zo van dat het in mijn knie schoot.

Vakantievet

Bij het partijtje 6 tegen 5 had ik mezelf daarom een plek als laatste man toebedeeld. Dat kende niet zo'n gelukkig begin. Arjen strafte dat een paar keer af. Maar de warmte en zijn vakantievet eiste zijn tol. Het zestal kwam in terug in de wedstrijd.
Door een uitblinkende Piet, goed in de ruimte, kwam oranje langszij. Ed had de afgelopen weken veel geoefend op spelen in de ruimte: eerst in Sjanghai (vooral in de lucht) en daarna bij Souillac (op de green). Spelverleggend noemen we voortaan dergelijke passes. Een leermoment voor ons allen, dus ook nog eens grensverleggend.

Kolderiek

Bert had het snel begrepen: hij stond in de diagonaal die Ed in gedachten had, maar de harde ballen waren nog even wennen, waardoor hij onderuit ging bij een poging in te spelen. De bal hobbelde tergend langzaam door. Hole in one. Een kolderieke situatie, in potentie een youtube-hit, ware het niet dat er geen camera snorde.
Coming out of coming in, that's the question. Want in een poging het winnende doelpunt te scoren (en te voorkomen) haakte ik mijn duim achter de zwevende rib van Arjen. Daar kan nu definitief een nieuwe Eva van gemaakt worden. Dat ten koste van mijn duim maar die gebruik ik gewoon niet bij het tikken van dit stukje. We zijn benieuwd naar de verhalen volgende zondag.

Na de parade

Het wekelijkse eindfeest

Rogier was er, hij durfde het aan om zich in de buurt van het veld te wagen. Hij zag na het laatste doelpunt een parade aan opgewonden kleurende mannen het veld aflopen. Op het terras kwamen vrolijke bekertjes op tafel om het wekelijkse jubileum luister bij te zetten. De bard (ongetrouwd, maar geen kappersleerling) mocht zelfs meedoen, maar moest wel de foto maken.
Tot een volgende parade.

Gerrit Geuvers