zondag 17 maart 2013

Christel zwaait af

Christel neemt afscheid van ons. Even moest ik aan Ratzinger denken, die Duitse paus die, een beetje moe, zijn plaats aan een Argentijn afstond. Maar de vergelijking klopt niet. Christel is geen Duitse en bovendien draagt ze nooit een jurk. En ook komt Maxima haar niet opvolgen.

Christel spreekt haar mannen toe


Oma
Na het wedstrijdje sommeerde Christel ons naar het doel te komen. Niemand had een fototoestel met statief gezien, dus gonsde het van de geruchten. Ik dacht dat ze oma zou worden en ons wilde vragen om thuis alle keukenlades te doorzoeken op kleurstiften. Maar ze vertelde ons dat de verplichting om iedere zondag te komen na 100 jaar trouwe dienst niet meer bij haar paste. Ze had er gewoon genoeg van. Niet van ons, want de sfeer is geweldig, zei ze zonder met de ogen te knipperen of dat haar neus groter werd, dus dat geloof ik.

Eigenlijk was het iets dat we eigenlijk al jaren zagen aankomen: wat bezielt iemand om zondagochtend vroeg uit bed te komen om een groep mannen training te geven en daarna een partijtje te scheidsrechteren. Echt hardop durfden we het niet te zeggen, want stel je voor dat we haar op gedachten zouden brengen. Maar nu is het dan toch gebeurd. De trimheren zitten in zak en as en Christel heeft ineens een heleboel tijd beschikbaar die ze goed wil besteden. En dat gunnen we haar van harte.

Secretaresse
Toch een puntje van kritiek. In de 18 jaar trainerschap heeft ze veel mannen gehad. Een eenvoudig blog voert te ver om de lijst op te noemen, maar geloof me, het is niet voor de poes. En dan mag Hans niet eens de secretaresse, zijn eigen bolletje, meenemen naar Lech. De plek waar nota bene het eerbiedwaardige gilde der papparazi bijeen was.
Maar verder niets dan lof: iedere zondag aanwezig. De grote vraag is of wij voldoende discipline kunnen opbrengen om iedere zondag te blijven komen. Zolang Christel en Tineke zo gek waren om 's zondags voor de meute kerkgangers uit al op het veld te staan, was het voor een trimheer beschamend als je niet kwam. Tenzij je je laatste adem uitblies natuurlijk. Maar ook dat kun je gewoon op het veld proberen te doen.

Wim is niet van plan zich uit het veld te laten slaan
 Christel
Dat brengt me op de lijst afwezigen van vandaag. Ed (2x), Hans, Frank, Marcel, Henk E. en ik vergeet vast nog iemand. Maar voor de rest was iedereen er vandaag. Zelfs Roel en Wim, die eigenlijk niet meer mee kunnen, waren aanwezig. Het veld werd verkleind om de loopafstand van de 15 man te verkleinen. De einduitslag werd wederom bepaald door de gemiste kansen en de blunders achterin. Blauw won door de man-meer-situatie en de spelregelkennis van Wim (hockey is geen voetbal). In een uiterste poging het winnende doelpunt te voorkomen lag Bob op z'n kop in het doel. Dat alle trimheren bij hem kwamen was niet om te troosten, maar om te luisteren naar de famous last words van Christel.

Bartype
In het clubhuis had een potentiele vervanger van Christel zich al aangediend. Een schaaltje met paaseitjes met een aardig briefje van Trudy, nu nog barcommissie, maar kansrijk voor de vacature op zondagochtend. Al snel waren wij trimheren weer uit zak en as, we laten ons niet uit het veld slaan.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten